1.بحران خاور میانه با پذیرفتن طرح آمریکایی فرانسوی از سوی طرفین بحران و صدور قعطنامه1700به پایان رسید .پرسشی که در پایان هر جنگی مطرح می شود شناخت بازنده و پیروز میدان است؛چیزی که هم اکنون تمام طرفین ادعای آن را می کنند و شاید هم به عبارتی هر کدام سهمی از آن را داشته باشند،چه حزب الله که تبدیل به قهرمانی برای اعراب دور از میدان شده است و سعی می کند با دلار های سرازیر شده خرابی ها را مرهم گذارد و خانه به خانه قبل از شروع کمک های دولتی و جهانی به عنوان  سرپرست و پدر خوانده ی ملت به بازسازی بپردازد و وجهه ی خدشه دار شده اش در  نزد ملت را به خاطر عدم تحلیل شرایط در ربودن دو سرباز اسراییلی برای معاوضه و بحرانی که متعاقبا ایجاد و باعث کشته شدن هزار نفر و ویرانی بیش از پانزده هزار خانه و جابه جا شدن بیش از یک ملیون نفر شد،ترمیم کند.آری حزب الله با بهره برداری از این شرایط حداقل می تواند به عنوان یک حزب خلع سلاح شده اما قدرتمند از نظر پایگاه مردمی در بین اعراب به حیات خود ادامه دهد.فراموش نکنیم شرایطی که در قطعنامه بر حزب الله تحمیل شده قدرت گذشته را به عنوان یک خطر جدی در همسایگی با اسراییل از آن خواهد گرفت.به این ترتیب حزب الله می تواند ادعای پیروزی کند اما ...
ادعای پیروزی اسراییل قابل قبول است . با قرار گرفتن نیروهای حافظ صلح و ارتش لبنان در جنوب که پایگاه اصلی حزب الله محسوب می شد و عقب رفتن حزب الله تا آن سوی رود لیتان انها را از این خطر نظامی آسوده می کند. نیرویی که همواره ستون قدرتمندی برای ایران محسوب می شد و اسراییل و آمریکا را از ایران می ترساند.اسراییل برای همیشه حزب الله را کنار گذاشت. اگر شرایط صلح نامه اجرا شود ــ که آمریکا مجددانه خواستار و پیگیر  آن است ــ خلع سلاح لبنان آرزوی قلبی اسراییل و ایالات متحده بود ه است .
حتی دولت لبنان نیز علی رغم تمام خسارات جدی که به تاسیسات زیربنایی آن وارد شد می تواند ادعای پیروزی کند . حزبی که به نوعی دولت کاملی در دل دولت لبنان محسوب می شد به یک حزب عادی بدل خواهد گشت که دولت می تواند آن را تحت سلطه ی خود در بیاورد و حداقل در آینده به خاطر شیطنت های آن و حامیانش دچار جنگ خانمان سوز نشود. مزارع شبعی نیز در شرایط قطعنامه به لبنان بازگشت.

2. شاید به ادعای پیروزی هر یک از طرفین ایرادهایی وارد باشد.آیا طرفین به اهداف از پیش تعیین شده ی خویش دست یافته اند یا خیر؟
اگر بهانه جنگ برای حزب الله در ظاهر مبادله نیروهای در بند خویش با سربازان ربوده شده بود؛همگی می دانیم که این اتفاق نیفتاد. اگر هدف پاک کردن اسراییل از نقشه ی جهان بود ؛ اگر نگاهی به نقشه نیز بیندازیم این اتفاق نیز نیفتاده است.پرتاب هزاران کاتیوشا بدون هدف به سمت اسراییل که اگر به دریا و در خشکی های خارج از شهر ها نخورده باشد ،چندین ساختمان را خراش داده اند؛چند زلزال و فجر هم چندین ساختمان را ویران کردند،آیا این هدفی بود که حزب الله چنان هزینه ای برای آن صرف کرد؟
درباره ی اسراییل وضع به گونه ای دیگر است .گرچه اسراییل سربازان خود را خود آزاد نکرد ، اما شرایط صلح چنین حقی را برای آن در نظر گرفته است .علاوه بر آن شرایط دیگری را هم که آمریکا و فرانسه برای اسراییل در نظر گرفته اند را نیز فراموش نکنیم.اسراییل متناسب با هزینه ای که در جنگمتقبل شد ،به اهدافش نیز رسید.
 اما در مقابل همه ی اینها سوالی که پاسخ آن قاطع است،این است که بازنده ی این میدان که بود؟

3. ایران و سوریه. بی شک بازندگان میدانی که خون هزاران نفر آن را سرخ گون کرده است ، ایران و بعد ازآن سوریه  است. اگر حتی با خوشبینی تحریک کنندگان واقعی حزب الله را ایران و سوریه ندانیم اما حمایت به اصطلاح معنوی ـ ؟ـ این دو کشور در ادامه  خصوصا ایران که حزب الله را از نظر مالی و نظامی حمایت بی دریغ کرده وهنوز نیز می کند قابل انکار نیست.اما ما به دنبال چه بودیم ؟
تغذیه و حمایت از حزب الله تا آنجا که جامعه جهانی از ما بخواهد تا از این فرزند خلف بخواهیم صلحی را بپذیرد  که ما آن را پیشنهاد می کنیم .
 صلحی که در آن ما نیز می توانیم از حقوق خود در ماجرای انرژی هسته ای دفاع کنیم و از جامعه ی جهانی به خصوص آمریکا امتیاز بگیریم. و از سوی دیگر سوریه نیز می خواست با مطرح کردن خود به عنوان یک همسایه تاثیر گذار و همچنین کشوری مطرح در توازن منطقه سهمی در شرایط صلح بگیرد و بلندیهای جولان که به فراموشی سپرده شده است را مطرح و آن را به اراضی خود بازگرداند.
اما محاسبات ما اشتباه درآمد. اصلا محاسبه ای در کار بود؟! توان نظامی حزب الله با اسراییل قابل مقایسه نبود و همین مقدار نیز ــ بدون کمک های ایران ــخارج از تصوربود.
اما اینکه چه طور گمان کردیم ممکن است شرایط به گونه ای پیش رود که ایران ابتکار عمل را به دست گیرد و طرح صلح خاور  میانه را ارائه کندو سوریه نیز از نعمات این خوان  بی بهره  نماند ،جای بسی تعجب و پرسش است. عجیب است که تبلیغات رسانه ای خودمان ،ما را فریب داد .قصه ی ملا نصر الدین است و سیبهایی  که خیرات می کردند و ملا خود نیز به دنبال همان بچه هایی رفت که خود شایعه را به آنها گفته بود.

مدتي بود مي خواستم درباره ي بعضي از مسائل مطلب بنويسم، اما نگران اين بودم كه نوعي سوءِ برداشت رخ دهد. دليل سوء برداشت هم به اين دليل است كه در جامعه ي ما مخالفت با يك مسئله، شخص يا يك گروه منجر به اين مي شود كه شخص يه گروه يا عقيده ي مقابل وابسته؛ و مدافع آن قلمداد شود. اين نوع برداشت هم شايد به اين دليل باشد كه اكثريت ما در دفاع از يك موضوع  به تخريب مخالف و بيان معايب مخالف مي پردازيم.

 اين طرز تلقي به طور ويژه اي  مرا آزارداده است به طوري كه در بيشتر مواقع تصميم به سكوت گرفته ام. احساس كردم براي گفتن يك جمله ي ساده بايد مقاله اي براي بري كردن خود از اتهامات ديگر بيان كنم كه اين كار از عهده و حوصله ام خارج بوده است. مثلا مي خواهي نقد صداو سيماي محترم را بكني، متهمت مي كنند كه پاي ماهواره نشسته اي. به حكومت خرده مي گيري، مي گويند اصلاح طلبي و شكست خورده . حتي بر عكس از اشتباهات هشت ساله ي آنها مي گويي، مي گويند حزب بادي . ازآبي بگويي مي گويند دلت از دايي پر است، از برانكو بگويي انگ قرمز را بايد يدك بكشي و از اين دست .

اوضاع وقتي قاراشميش مي شود كه درباره ي موضوعات متفاوتي كه هيچ تناقضي در حالت عادي ندارند صحبت كرده باشي و پيش داوريها سبب شده تصوير هاي متفاوتي از تو كشيده باشند، حال موضوع n امي پيش مي آيد و اظهار نظر بعدي و تصوير بعدي  و تركيب آن با قبليها ازتو مرد هزار چهره اي ميسازد.

حال اگر اين شرايط را در همان مراحل ابتدايي بپذيري ؛ متعلق به يك گروه خاص شده اي. در ادامه هم بايد ياد بگيري كه خصوصيات اين گروه چيست و بعد آرام آرام به عضويت آن گروه در بيايي. اما اگر نپذيري: بايد دائماً به دفاع از خود بپردازي . و تضادي كه اين چهر ه ها از تو ساخته است را از بين ببري.

شايد در بسياري از موارد بخواهيم كه  اتفاق اول  بيفتد، به عبارتي به اين صرفه جويي احتياج داريم .مي خواهيم با كمترين هزينه از مخاطب خود درباره ي برچسبي كه به ما مي دهد مطمئن شويم. اما همين مطلب گاهي باعث مي شود هزينه ي لازم براي ورود به يك جرگه ي خاص پرداخت نشود. حال اين گروه يا طبقه ممكن است يك گروه سياسي باشد يا حتي طبقه اي به نام دانشجو. فرض كنيد نوع پوشش يا اصلاح خاص معيار ورود به دانشگاه مي شد...

از طرف ديگر چون به ناچار هر كسي را بايد در يك طبقه جاي داد ، گاه افكار متناقض به خاطر نبود يك طبقه مخصوص به اولين گروه كمي مشابه ارجاع داده مي شودند و بعد به ناگاه تضادها در اين طبقه بروز و از دل آن گروه ديگري به عنوان يك انشعاب سر به در مي كند.

حال چه طور مي شود از شنونده خواست تا فازي فكر كند، يا اصلا فقط آنچه راتحليل كند كه مي شنود، و  نه دنيايي از پس زمينه ها را به عبارت كوتاه گوينده وصل كند و سپس تحليل كند اين حجم بزرگ داده را و بعد  هم خروجي ارائه نمايد  كه با تك عبارت ورودي هيچ مناسبتي ندارد.

در عصري زندگي مي كنيم كه قرار بوده به فرديت ما احترام گذاشته شود، اما گويا ما درگروه ها وطبقه بندي ها وجمعيت ها به طرز عجيبي گم شده ايم . اين هم ماحصل همان طرز تفكر بالاست. مغز ما ياد گرفته است كه هوشمندانه با هر چيز رو به رو شود .اين هوش آن چنان افسار گسيخته عمل كرده كه نتيجه ي عكس عايد ما گشته است.در طبقه بندي هاي بي رويه اي كه براي هر چيز انجام داده بدون ورودي ، خروجي ساخته است و اين خروجي خود اصلي شده است براي طبقه بندي در مراحل بعد . 

وقتي موهبت تنهايي را هم به دستاورد هاي ديگر اين عصر اضافه مي كنم، به طور وحشتناكي دلم براي خودم مي سوزد.حداقل لطفي كه مي شود به خود كرد اين است كه كمي به اين هوش سرشار استراحت داد و به سادگي به ساده بودن احترام گذاشت و تفسيرهاي ماليخوليايي را هم واگذاشت به همان سوفسطاييان .به اين ترتيب مي توانيم گاهي از تحليل هاي عجيب و غريب لذت ببريم و حتي به آن لبخند بزنيم. اما خود را اسير آن نكنيم. تا بعد ببينيم نه تنها به ما خدمت نمي كند بلكه سوارمان شده است.

اگر مشكل فقط اين بود كه رفتار ما تحت اين پردازش قرار مي گرفت ، تحملش هزينه ي كمي را بر ما تحميل مي كرد ،اما وقتي قرار است ما هم ديگران را به همين صورت تحليل كنيم شرايط دشوار مي شود.چه طور مي شود به نتايج حاصل از اين تحليل ها اعتماد نمود ، مخصوصا براي كساني كه درصدي خطا را فراموش نمي كنند. يا اصلا براي ذهن هاي تنبلي كه زحمت برداشت هاي اضافه را به خود نمي دهند.

پيچيدن نسخه اي براي همه ــاگر اصلا چنين دردي را حس كنندـــ كار من نيست. اما لااقل مي خواهم  حداقل دراين مكان ــ ؟ ــخودتان و مرا بدون  پيش زمينه هايي كه داريد  بخوانيد.

صفحه آماده است برای نوشتن.به حروف خیره می شوم تا بلکه بتوانم به یاد بیاورم آنچه می خواستم بنویسم.

گل هایم را  آب دادم ، کتاب نیمه تمامی را تمام کردم ، برای روز های بعد برنامه ای برای مطالعه و ساعتی برای کلاس زبان بلکه به جایی برسد. نمی دانم باید از این نظم که حاکم خواهد شد خوشحال باشم یا نه. و از آن مهم تر اصلا به آن تن می دهم یا نه. عجیب است که بر خلاف همیشه که سالی یکی دو بار دلیل زندگی را گم می کردم، حالا روزی چندین بار یادم می آید که بپرسم     «که مراد وی چه بود است از این ساختنم ».

فکر کنم باید یک بار باید مصطفی مستور را دور کنم. اما برداشتن کتابی که می دانی درونش چیست ، خارج از حوصله است . خارج از حوصله است زندگی.احساس خفگی وقتی صد چندان می شود که حتی به هیجانات  پیش بینی نشده اش هم دیگر جواب نمی دهی .و خط مستقیم می شود زندگی ات بدون بالا و پایین رفتن.آری نبضم نمی زند.

باید این کی بورد لعنتی را عوض کنم.دکمه ی اینترش خراب است . کافیست یک بار فشارش دهی تا برود ده خط پایین تر.

کاش می شد از بعضی از صفحات ای زندگی هم همین طوری پرید.

ده خط پايين تر زندگي چيست؟  گمان نكنم به سفيدي اين صفحه باشد.شايد كسي قبل از من خط خطي اش كرده باشد. بي خيال اين شايد ها. فردا صبح زود قرار كوه يادم نرود. زود بخوابم،بايد زود بخوابم .

بعضي از صخره ها و دره ها ، مخصوصا آن بلنديهاي كوه شبيه اينتر است.

بايد زود بخوابم.

ــ از عصر مدام همين تك بيت را زمزمه مي كنم :          

يا مولا  دلم تنگ اومده                  شيشه ي دلــــــــــــــم اي خدا زير سنگ اومده

دليلش را هم بگذريم .

ــ امروز درراه برگشتن از كلاس با برادرم در كوچه ها و خيابانهاي ناشناس شهر كه انگار هيچ وقت آشنا نمي شوند ، مسجدي ديدم با اين سر در « مسجد سيدنا و مولانا معاويه رض ‌»

 بگذريم.

ــ روزهاي رجب است.به دنبال تصوير آشنايي مي گردم تا آرامم كند.از اين شبكه به آن يكي.انگار كه دربار غزنوي يا ساماني است . همه انگار نوادگان منوچهري و فرخي اند. پر از ريا و چاپلوسي و مدح و ستايش . خدايشان را هم اين گونه عبادت نمي كنند و مدح نمي گويند . اينها خيلي پيش تبديل به ؟ چه بگويم كه به كسي برنخورد و مرتد هم نباشم؟؟

چيزي پيدا نمي كنم .

بگذريم از اين هم بگذريم.

ــ كتاب را باز مي كنم ،مناجات علي ع است ،او را با همين زمزمه هاي پرمعنا مي شناسم؛در اين شبه غربت غنيمت گرانبهايي است :

‌«... و اسئلك الامـــــــان يوم لا ينفع الظالمين معذرتهم ، و لهم لعنة و سوء الدار ، و اسئلك الامــــــان يوم لا تملك نفسٌ لنفسٍ شيئاً ، و الامر يومئذٍ لله ، ...

مولاي يا مولاي ،انت المولي و انا العبد، و هل يرحم العبد الا المولي... مولاي يا مولاي ،انت الدليل و انا المتحير ، و هل يرحم المتحير الا الدليل...مولاي يا مولاي ،انت الكبير و انا الصغير و هل يرحم الصغير الا الكبير ، مولاي يا مولاي انت الهادي و انا الضٌال و هل يرحم الضٌال الا الهادي...مولاي يا مولاي ، انت الغفور و انا المذنب و هل يرحم المذنب الا الغفور ... مولاي يا مولاي ،ارحمني برحمتك ، وارض عني بجودك و كرمك و فضلك، يا ذاالجود و الاحسان و الطول و الامتنان،برحمتك يا ارحم الراحمين.»

آرام ميشوم . تنهايي كم عمق مي شود ، گرچه فاصله بسيار است.

درد، فاصله تا او نيست ،درد ادعاي او بودن است.

بگذريم .از اين هم بگذريم.

ــ مطلب قبلي را هم نوشتم تا از اقل بودن خودم بگويم.احساسي شبيه تنهاييست. اما تنهايي نيست. براي خيلي ها هم مهم نيست.نمي دانم چرا برايم مهم شده است.

شعر كدكني به سراغم مي آيد:

در روزهاي آخر اسفند

وقتي بنفشه ها را              

با برگ و ريشه و پيوند و خاك        

در جعبه هاي كوچك چوبي مي گذارند...

فقط خاك نيست،گرچه پيوند آدمي با خاك چيز غريبي است،اما چيزهاي ديگري هم هست بسته به نوع دلبستگي هاي آدم ها .فقط خاك نيست كه دلبستگي مي آورد ، چيزهاي ديگري هم هست. اما همه با خاك در اين خصوصيت كه در چمدان هايمان جاي نمي گيرند ،مشترك اند.

از تقدير گريزي نيست.اين هم قسمتي از تقدير است كه بايد پذيرفت.