زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس

                                                بی وطنی است قبله گه در عدم آشیانه کن

دلم بسیار گرفته است

    نه زدلتنگی یار  

      نه زدوری دیار

              نه ز تاریکی شب های دراز

              نه ز بختی که ندارد سر ساز

تو خودت می دانی دل من

زین همه لبخند که بر لب جاریست و به دل راه ندارد

                                   خسته است