1. اول بار با « ترنج » نامجو را شناخنم و بعد طولي نكشيد تا از طريق دوستان و اينترنت تقريباً تمام چهارمجموعه كارش را شنيدم. از آن زمان چهار ماهي مي گذرد. نامجو هم در اين زمان از آن شخصيت ناشناس به خواننده اي شناخته شده تبديل شده است. حالا آلبوم ترنج مجوز گرفته است. چند اجرا در محيط هاي دانشگاهي داشته، چندين مصاحبه و گفت و گو با راديو ها و خبرگزاري ها از او به نشر رسيده است و اخيراً هم در هم ميهن مطلبي به قلم نامجو چاپ شده است.
2. ابتدا بدون ترجيح به همه گوش مي دادم و معتقد شده بودم كه براي زادة عصر اضطراب شنيدن «گيس » نامجو مناسب تر است تا « بي قراري» ناظري يا « ياد ايام » شجريان و از اين دست آوا و كلامي و شايد براي مدتي هم چنين بود. « داماد باد » مي شنيديم، « مرغ شيدا »، « مرد جان به لب رسيده » ، « عقائد نئوكانتي» و ... .
اين باور حتي به ديگر زمينه ها هم نفوذ كرده بود. باور فاصلة ما تا مولانا و غريب ماندنمان، همدممان كرده بود با آشناهايي كه در بعد زمان به ما نزديك ترند.
3. اما اين وضعيت نه تنها پايدار نماند كه حالا جز آثار متعارف نامجو كه گلچين شده اند وگاه به گاه در صفي قرار مي گيرند و گاه در اين صف نوبتي هم به دست نمي آورند، چيزي از نامجو نمانده است. حالا گمشدة عصر اضطراب هم پريشاني اش را با پريشاني قسمت نمي كند. نامجو هم مي رود كنجي مي نشيند كه خاك بگيرد. وضعيتي كه نه تنها براي از اين دست نوآفريني هاي موسيقيايي دور نيست كه براي ادبيات اينچنين هم، بارها رخ داده است. شاملو هم با تمام بزرگواري و حقش بر ما حافظة ما نشد. كتابي شد، گوشه اي كه گاه ورق مي خورد و اين باز هم هنر شاملوست كه هنوز جايي دارد؛ هم دوره هاي او را كه جز نام و شايد تك مصراعي، يادگاري به ذهن نيست.
4. شايد حداقل در مورد « نامجو » به همين زودي نتوان قضاوت كرد. هنوز تازه از راه رسيده است با دنياي حرف هاي ناگفته. اما معيار هاي ماندگاري حداقل براي ماندن براي ما، معيارهاي شناخته شده اي است. آدم هاي نه كامل اما كامل. در عين سركشي، سركش نمي خواهيم. مغرور و متواضع مي خواهيم. مدرن ها و حتي پست مدرن هاي ديروزي. جمع اضداد مي خواهيم و همين است كه هيچ ماندگاري بر اين دل باقي نمي كند.
آنچه يك خواننده را كه در گمنامي است محبوب مي كند، ناآشنايي با اوست. شنيدن صدا و تعبير از باقي شخصيت و رفتار و كنش اوست كه از او بتي مي سازد قابل ستايش. اما كوه هايي اين چنين بزرگ هم فرو مي ريزند فقط كافيست نزديك شوي و ببيني كوهي نيست.
مصاحبه ها را بخواني، دغدغه ها را بشنوي و يا اجرايي را شاهد باشي. همه چيز دست به دست هم مي دهد كه باز هم سراغ همان دورهاي آشنا بروي و ببيني كه فاصله اي نيست. زمان به همه چيز گرد فراموشي هديه نمي كند. بعضي ها ماندگار مي شوند از آنكه « اسباب بزرگي را، همه آماده كرده اند.»

1. هنوز هم هر وقت عنكبوتي در گوشه ي خاك گرفته ي سقف تار مي تند، نا خودآگاه داستان احمد و سنگ صبورِ چوبك در ذهنم اكران مي شود، صفحات قتل زن ها كه سيف القلم با جزئيات به روايت آن ها مي پردازد.
2. مانده ام تا به حال حكومت در ترويج كدام سنت و حكم موفق بوده است كه حالا وزير كشور داد ترويج-آن هم به همراه جسارت - در تريبون همايش حجاب سر مي دهد.
3. روايت است « رطب خورده منع رطب نكند.» باز مانده ام آقايان چه طور مي خواهند صيغه را رواج دهند: نكند تصميم گرفته اند از خود و خانواده معظم خويش آغاز كنند.
4. نسخه هاي عجيب مي پيچند. جامعه را اگر ساده انگارانه به دو دسته هم تقسيم كنيم: يك دسته گروهي هستند كه خواندن چند جمله ي عربي تغييري در ديدشان به اين عمل ايجاد نمي كند، عده اي ديگر هم كه سنت آنچنان بر آنها حكم مي كند، كه يا صبوري پيشه مي كنند يا در گذر زمان به جرگه ي اول مي پيوندند.
آنها هم كه اهل هستند و به آقايان مراجعه مي كنند و سراغ اهل تر از خود را از آنها مي گيرند هم كه نيازي به ترويج و از اين دست بيانات ندارند.
5. اصلاً چند دقيقه سكوت كنيم آقاي وزير!

 

م اجراي غريبي نيست انفجارگلدسته هاي حرم، در خاكي كه هر روز خروس ها هم به همين بانگ  شايد آواز خوانند يا سكوت پيشه سازند و شب هم فقط  سكوت خانه ها غمشان را اندازه كند.

 

 

ن ه بسته ام به کس دل
    نه بسته کس به من دل
    چو تخته پاره بر موج
    رها رها رها من

   ز من هر آن که او دور
   چو دل به سينه نزديک
   به من هر آنکه نزديک
   از او جدا جدا من

   نه چشم دل به سويي
   نه باده در سبويي
   که تر کنم گلويي
   به ياد آشنا من

   ستاره ها نهفته
   در آسمان ابري
   دلم گرفته اي دوست
  هواي گريه با من
  هواي گريه با من[1]

 

 

 

هواي حوصله ابري است!

 

 

 

 

 با خاتمي ، بزرگ شدم. تجربه هاي تلخ و شيرين بسيار دارم از آن روزها. از بهمن و اسفند 75 تا 16 آذر 84. حق مي دهم اگر هنوز هم خرداد نوستالژيك ترين روزها را برايم يادآور شود. اگر هنوز هم خاتمي بزرگ مردي است كه علي رغم تمام نقد هاي ريز و درشت پير و خرد اصلاح طلب و اصول گرا توان دفاع از او را دارم. من با خاتمي بزرگ شدم. گرچه سياست همان قطار خالي است و تك تك سرنشينانش ملعون هاي هميشگي تاريخ، اما مدام طي اين ده سال فكر مي كنم اگر سيد هم سياست پيشه بود آن شانزده آذر لعنتي، بحران هاي هميشگي، دوستان زنداني و هشت سال تجربه زهرآگين را تجربه نمي كرد، آن بغض ها را. نه او تجربه مي كرد نه ما.

با خاتمي بزرگ شدم. از كودكي فكر تا اين روزها كه باز هم خردي است. طعم تلخ سياست را در بحران هاي ريز ودرشت آن هشت سال، شرافت و بغض و شكستگي او صدافزون كرد. خيلي از آن روزها براي گروهي از ما سخت تر گذشت از آن كه مخاطبان واقعي او از همان روزهاي نخست تا آخرين روزها به گمانم تمام آن بيست و اندي مليون نفر نبودند كه اگر اين گونه بود اين همه مهر خموشي دليل نمي يافت.

تمام خاطرات ريز و درشت آن روزها باقي است، از صبح سه خرداد كه امتحان تاريخ كلاس اول راهنمايي داشتم. از شب دلهره آوري كه ناطق نوري را برنده انتخابات مي دانست. تا تنفيذ و استيضاح ومصاحبه با امانپور، دستگيري ها و كيهان.تا تير و سلام . مجلس پنجم و لايحه ها . نشاط و خرداد و نوري.پروانه ها و فروهر ها. مختاري و پوينده ها.زندان و شكنجه. عسگر و حجاريان و انتخابات مجلس ششم. آزادگان و چهل ستون و... و آخرين تصاوير پررنگ هم آن بغض، آن اشك ها و آن 16 آذر.

سه نقطه هاي معناداري در ذهنم هست. سالهاي زيادي عبور كرده است و احساسم دقيقا همين است كه زمان از من عبور كرده و من جامانده مسافر اين زمان بودم، ناظري فرسوده.

اين هشت سال آنقدر تجربه به كوله بار ما افزود كه كفايت همه عمر بكند. سال هاي سخت، سال هاي پر بارند اگر تحمل اين بار را داشته باشي.

خاتمي بزرگ مردي كه هميشه مرد ماند. تن به تزوير و دروغ نسپرد. صادق ماند، شريف ماند، انسان ماند. تا مثال نقضي باشد تمام تاريخ دروغ، سياست كثيف و نامردمان رياكار را.