آقای کپورچالی:‌این سایت هیچ حسن نداشته باشد، همین که کسی قبل از چاپ آن را نمی‌خواند و ممیزی نمی‌کند، کلی است.

آقای مویدی: همین حالا دستمان باز است که هر چه می‌خواهیم بگوییم و کسی هم به کارمان کار نداشته باشد.

آقای امیرشاهی: اگر واقعاً این‌طور است که می‌گویید، پس اجازه بدهید که من یکی از خاطرات روزگار جوانی‌ام را تعریف کنم...

میرفتاح: اما این‌طور هم که می‌گویید نیست. اتفاقاً روی سایت‌ها هم نظارت دقیق و ویژه‌ای هست که ممکن است سر سبز ما را به باد بدهد...

آقای کپورچالی: تو چه خیال کردی؟ فکر کردی ما چه حرف خطرناکی ممکن استت بزنیم؟ با ساقی قهرمان که گفت‌وگو نمی‌کنیم، عکس زهرا امیرابراهیمی هم که چاپ نمی‌کنیم، گفتمان اصلاحات و از این چیزها هم که نداریم، همین حرف یومیه خودمان را می‌زنیم که خیلی هم خطرناک نیست. همان حرف‌هایی است که مردم توی خودشان می‌زنند. همین دیشب توی تاکسی می‌گفتند [...]

آقای امیرشاهی: چرا نمی‌گذاری حرفش را بزند؟ اینجا هم سه نقطه داریم؟

آقای کپورچالی: ما توی گور هم سه نقطه داریم.

میرفتاح: بگذارید زندگی کنم لطفاً، و با یاری سه نقطه... همین.[1]

تا چند بشمرم

چند گوسفند بي خيالي ديگر

                        مانده تا خواب

خوابي خالي از دندان هاي افتاده در گردباد

***

هر شب

بيدار باش تا صبح

روشني ها دور، شب ها نزديك

تا چند بشمرم؟

چوپان خسته است

گوسفندها بي شمار.

ش رق هم توقيف گشت. از اين خبر نه ناراحت شدم نه متعجب. صبح چند بار صفحه شرق رفرش شد و وقتي باز هم روزنامه پانزدهم مرداد به نمايش درآمد، شستم خبردار شد كه عصر چيزي براي خواندن ندارم. با  توقيف هم ميهن و شرق خواني اجباري- حس بد اينكه هيچ انتخابي وجود ندارد و از طرفي شرق هم، شرق قديمي نبود- باعث شد كه ناراحت تعطيلي موقت شرق هم نباشم. حتي اميدوار كه اصلاً دوباره چاپ نشود. فكر نمي كنم بشود دوباره عادت كرد به روزنامه خواني. تا به حال هم تاثير روزهاي نوجواني بود و اصلاً تلاش براي يادآوري همان شرايط. تكه هاي لحاف چهل تكه كه هر تكه اش را در جايي جست و جو مي كردم. سرمقاله اي از قوچاني، كاريكاتوري از طباطبايي، نوشته اي از نبوي، مطلبي هم از ميرفتاح؛ حالا يا در روزنامه، هفته نامه يا اصلاً در وبلاگ لينك شده اي.

همه چيز اين نظام قابل تحسين است. خيلي وقت است به اين نتيجه رسيدم اما ترجيح مي دادم نظرم عوض شود، اما حالا مطمئن تر از قبل مي گويم همه چيز اين نظام قابل تحسين است، علي رغم همة حماقت هاي زياد و كمش توانسته مطمئن و پابرجا بماند، حتي با وجود آن نماينده تمام و كمال بلاهت به عنوان رئيس جمهور. تربيت نسل ناراضي اما منفعل، بيننده بيست و چهار ساعته كسل –كه منتظر 20:30 نشسته و بعد هم خوابش نمي برد تا كوله پشتي ببيند- وبلاگ نويس فحاش گوشه نشين- كه هميشه كارش خيال پردازي و سپس مقدار زيادي حيرت است- كارمند و معلم مقروض- خوشحال از پرداخت قسط هاي مادام العمر- و ... كار هر كسي نيست. من با كمال احترام برمي خيزم و برايشان هورا مي كشم و كف مي زنم.

صحنه هايي از فيلم « بيسكوييت سبز» آنجايي كه آدم ها روي تخت دراز مي كشيدند و روياهاي خويش را به عنوان تسكين دهنده مي ديدند تا گذري دلپذير براي انتخاب آگاهانه مرگ، تجربه كنند، نهايت درماندگي آدم ها را نمايش مي داد. تجربه اين سال ها تصوير درماندگي بي نهايت را تغيير داده، آدم هاي بيسكوييت سبز آنها كه مرگ را بر مي گزيدند روياهاي بي نهايت زيبا از اتوپياي خويش را به عنوان جام مرگ مي نوشيدند نه خاطرات صد بار مرور شده. روياهاي ما يا خاطراتي نه چندان كهنه است يا  آرزوي نان و سرپناهي حقير.

خوش حال و شاد و خندانم / قدر دنیا را رو می دانم/ دست بزنم من پا بکوبم من /خوش حالم و خندانم/ عمر ما کوتاست/ چون گل صحراست/ پس بیاییم شادی کنیم /

بیاییم با هم بخوانیم ترانه بهاری را

عمر ما کوتاست چون گل صحراست/ پس بیا با هم شادی کنیم