زنده ام. مامان و بابا اینجان. نامزدی و عقد برادرمه. خسته می شیم اما خوبیم، خیلی خوب!

نیستان رفتند

و

هستان می رسند

داره از ابر سیاه خون می چکه/ جمعه ها خون جای بارون می چکه

 

اين سر مخمور انديشه پرست                  مست گردد زان مي احمر؟  

                                                                   بلي!

اين دو چشم اشك بار نوحه گر                  روشني يابد از آن منظر؟

                                                                   بلي!

 

 

کفش های کتانی ام را که در بیاورم،

دنیا هم به انتظار می ایستد؟

می خواهم از آن کفش های تق تقی بخرم
و خانمانه تمام

خیابان ها
را قدم بزنم.

سرعت دنیا زیاد است، نمی دانم
منتظرم می ماند؟!


کاش از اول از همان کفش ها می خریدم

آخر من عادت ندارم،
به انتظار هم کسی نیست.

 

اول همه نامه ها نوشتم

«ملالي نيست، جز دوري شما»

اما باور نكرد

 

حالا مي نويسم «خدانگهدار

بدون هيچ آرزويي براي ديدار»

 

كاش

اين بار هم باور نكند!