« صعب روزی، بوالعجب کاری،پریشان عالمی»

vitocorleone — Thu, 24 Sep 2009 17:43:35 GMT

خسته ام، لبریز!

دنبال کسی می گردم که بدون شک، بدون پرسش سراپا گوش شود برای شنیدن دلتنگی، حتی اگر تکراری است، برای بازی شک،برای همدلی فارغ از تحقیر!

حالا که خاکی پیدا کرده ام برای ریشه دواندن نمی خواهم دوباره افسوس بنفشه ها و جعبه های کوچک را بخورم. سرگردان شوم و گدای طعم آشنای سخنی از زبان مادری.

چه قدر حرف دارم برای زدن؛ نه برای توضیح نه برای توجیه. بی هیچ ردی از کنایه، بی هیچ غشی، پاک. پاک تر از اشک پنهان این روزها. چه قدر حرف دارم در این بی کسی. در این همهمه تنهایی.

نپرس چرا، نگو از روال زندگی، از چرخه چرخ.

چه فدر حرف دارم...

vitocorleone — Sat, 29 Aug 2009 18:35:46 GMT

حتی اگر باد نیاید

برای بردن ابرها
ای ماه
پشتشان نخواهی ماند
شرم شان باران می شود
و آن گاه
حتی اگر کمر خم کرده باشی
آسمان با این فراخی و سیاهی
پنهانت نتواند

کارنامه

vitocorleone — Mon, 10 Aug 2009 18:32:27 GMT

انتخابات مجلس ششم

لیست سی نفره اصلاح طلبان- به جز کارگزاران- جایی نه برای هاشمی داشت نه برای خانواده اش! در شمارش اولیه، هاشمی نفر سی و دوم شد. صندوق هایی باطل و رأی هایی بازشماری شدند، رهبری دستوراتی داد و ... هاشمی شد نفر بیستم تهران. کارتونیستی با ظرافت محمد هاشمی را با کارنامه برادر کشید که شادی کنان می گفت:« خان داداشم 20 شده.»

انتخابات ریاست جمهوری نهم- مرحله اول

چنته اصلاح طلبان چیزی بهتر از معین برای معرفی نداشت. صلاحیتش را هم مصلحت رهبر تایید کرد. هاشمی هنوز هم نیش و کنایه هر دو جناح را پذیرا بود گرچه در بی درایتی اصلاح طلبان! در کنارشان نایستاد و در مرحله اول، اول شد. یعنی رای اصلاح طلبان شکست و مقصر رونمایی جمهور نهم نه آنها بودند که رأی ندادند بلکه آنها بودند که مصلحت نفهمیده بعد از هشت سال حکومت داری به اشتراک نرسیدند، حامیانشان را فراموش و کروبی، مهرعلیزاده و معین را در کنار هاشمی گذاشتند.

انتخابات ریاست جمهوری نهم- مرحله دوم

هاشمی دوم شد. اما شکست این بار از آن او نبود. آه و افسوس از آن او نبود. حداقل توانسته بود عذرخواهی های فراوان به جانب خود روان کند. این معنایش شاید اعتماد به پاکی و پاک کردن آن همه اتهام نبود. پذیرش این نکته بود که پدر معنوی یک جریان فرزندان خطاکار و نافرمانش را باز پذیرفته. و باز پدرانه- نه هنوز خیلی نزدیک- اما کنارشان ایستاده.

انتخابات ریاست جمهوری دهم

در یک مناظره، نماینده بلاهت، کودکانه خود را، نه طرف دیگر کاندیدایان، بلکه هاشمی را صحنه گردان نامید و این فن جدید را نیز به مابقی ابداعاتش اضافه کرد. گمان می کنم تا آن لحظه حتی جریان مخالف نیز این نزدیکی را به خاطر سابقه ای که در مخدوش کردن هاشمی داشت نمی توانست بپذیرد که بله حامی اصلی این جریان هاشمی است. همانی که ستون خوانده می شود و دکل کشتی انقلاب. و هنوز هم مهبوت و در تردید که آیا باید از این حامی حمایت کرد یا نه. آیا باید تحت قیمیت او در آمد یا نه؟ یااین که باز هم می شود متمردانه همه چیز را به نام خود زد بدون او. باید بگویم مطمئنم که اگر ممکن بود همین کار را می کردند. نمی گویم به اشتباه زیرا که هنوز هم هاشمی مرتکب یا حداقل متهم به اقداماتی بود که جریان اصلاحات نمی خواست خود را در آن شریک و یا به عبارتی پاکی خود را با هاشمی به شراکت بگذارد. هاشمی نامه ای نوشت و تکلیف خیلی چیزها را روشن کرد. تکلیفی که مسیر آینده را از تردید خالی می کرد و خط و مشی او را هم نشان می داد. سرنوشت بنی صدر را برای احمدی نژاد نمی خواست ولی ضمناً اشاره ای زیرکانه هم بود بر این مسئله که او نه فقط سرنوشت بنی صدر که حتی سرنوشت مخاطب این نامه را هم تعیین کرده است. انتشار نامه مخالفان را بر آن داشت تا اگر قرار است تاریخ تکرار شود، کوشش کنند به دلخواه نویسنده تکرار نشود. یادآوری ماجرای خانه نشینی و خطاکار نامیدن منتظری از سوی خمینی، دلخوشی بزرگی بود که حتی شریعتمداری را نیز محظوظ کرد. اما نه توان و نه کاریزمای جانشین خمینی برابری می کرد با خمینی و نه هاشمی قابل قیاس بود با منتظری. هاشمی مرد خانه نشین شدن نبود.

مکتوب هاشمی گرچه در ظاهر پاسخی نگرفت اما در واقع هاشمی پاسخی را که شاید می دانست ولی امیدوار به آن نبود، را دریافت.

گذشت تا نوبت به جمعه ای رسید که هاشمی به گمان بسیاری از آن سرافراز بیرون شد. این همان آتش و او همان سیاوش بود به ظن بسیاری. به دیدار مراجع رفت . نه در تنفیذ ظاهر شد نه در تحلیف. و بر همه آشکار بود که تاثیر آنچه او می کند چه درد عظیمی برای آنانی است که یارای خاموش کردن صدای میلیونی ملت را دارند ولی توان امر و نهی به هاشمی را نه. فریاد مرگ بر ضد ولایت فقیه در غریو حمایت از هاشمی گم شد. خوب نتیجه را این بار کسی با غضب اعلام کرد و خبر از مردود شدن خواص داد...

بگذریم از این که چه خواهد شد. صبری نه چندان عظیم می خواهد و اعتماد به مادر تاریخ که اجازه نخواهد داد او را به دروغ نگارش کنند اما چیزی که ذهن من به دنبال پاسخ آن است چرایی این منش است. بعضی رفتار این روزهای رئیس مصلحت نظام را سو ءاستفاده او از جریانی می خوانند که دوباره به او اعتمادی که این سال ها از او سلب شده بود را می بخشد و آن را تصنعی می خواند. بعضی هم آن را دشمنی شخصی می دانند ...

اما ظن من برای همراهی امروز با هاشمی چیست؟ آنچه دردناک بود علاوه بر تمام آنچه همه را رنجاند، علاوه بر تقلب و دروغ و کودتاو شکنجه و تحقیر و اعتراف و خون. علاوه بر تمام این تصاویر دردناک چیز دیگری هم برای عدۀ نه چندان زیادی اتفاق افتاد. آرمانی فرو ریخت. بر خلاف بسیاری برای من مهم بود این سیستم کار کند. خودش خودش را اصلاح کند. اشتباهاتش را با چشمانی باز ببیند. اگر ایکس اشتباه کرد ایگرگی باشد برای نظارت و اصلاح. همه چیز ه در ابتدا درست به نظر می آمد جز شورای نگهبان و نظارت استصوابی و تشریفاتی بودن خبرگان و قدرتی که مجلس زمانی بی اجازه به رهبری داد. اما اگر بدون تعصب نگاه کنیم اگر این سیستم حاضر به اصلاح خود می شد، سیستم بدی نبود. اگر خبرگان امروز بیاید و بگوید هی آقای رهبر! اگر شورای نگهبان دیروز بر انتخابات بدون تعصب نظارت می کرد و اگر نظارت استصوابی وجود نمی داشت و چند اگر دیگر امروز اینقدر امور در هم گره نمی خورد. اصلاً خیلی ساده است حل همه این مشکلات به قول ورزشی ها روی کاغذ آن هم کاغذ قانون.

من دلم می خواست این سیستم کار کند. همین بود که آنقدر سنگ اصلاح طلبی به سینه زدیم. به عنوان یک نظام که مسلمانی ما را هم دربرداشت. مسلمانی که اگر اعتقادی به آن باشد به نقل از مهاجرانی نمی شود حکومت آن را از دین تهی کرد. خوب مردم رأیشان را می دادند بهتر از خیلی نظام های پادشاهی مسلمان. مردم بودند هر ازگاهی. گرچه تغییر می خواست قانون. اما از پایه ویران نبود. اما آنچه این روزها اعتقاد به آن ریشه اش عمیق می شود، اصل ماجراست. که سیستم ناتوان است. که ورودی و خروجی سیستم به هم نمیاید. که باید دیوار کج را از نو ساخت و به پایش خون ریخت. و این چیزی نیست که هاشمی بخواهد. علقه ای که هاشمی را به این حکومت متصل می کند از نوستالژایی که ما به بعضی دلساخته ها ی کوتاه عمر داریم بیشتر است. او عمر را صرف آن کرده و روح را مومن به آن. همین حس شناخته شدۀ او بود که شاید به درست، او را منصوب کردند که مصلحت اندیشی کند. چرا که او نمی توانست بدخواه باشد. او نمی توانست و نمی تواند خانه نشین شود یا غربت نشین. یا کناره گیری کند از همه چیز. چرا که اعتلا و به قعرگاه رفتن این نظام در واقع خود او و تمام زندگی اوست. حالا اگر او را مردود بخوانند یا به ریشخند به او بیست بدهند یا متهم کنند یا از او بت بسازند او می ماند!

vitocorleone — Wed, 22 Jul 2009 21:09:51 GMT

نمی خواهم فکر کنم به آنچه می نویسم فقط می خواهم بنویسم!

۱- باید اعتراف کنم که ناراحتم اما از کی؟ هیچ کس و همه چیز. بیش تر از خودم دلخورم. از اینگه تلخ می شوم گاهی. بعدش هم از جناب خدا دلخورم که خیلی وقت ها می تونه به ما حال بده و نمی ده. که سر بزنگاه یادمون می ندازه که هی یادم تو رو فراموش. بعدش هم از تو و از این به قول تو بازی که کم کم داره برای من لجباز جدی می شه.

۲- شب از نیمه گذشته. من بیدارم برای فرار از خواب.

۳- دلم یه دنیای ساده می خواهد با حساب کتاب های ساده. دلم حداقل یک ذهن ساده می خواهد برای اینکه عامل ان +۱ را در معادله های روزمره شریک نکند. درد دارم از این خرده هوش بیزارم. از علم به حساب های پشت پرده، از رازهای اندرونی، کشف ذهن های ساده.

۴- دائم گل این بستان...

کاش بفهمی در آن لحظه های آخر آدم اگر ته مانده ای از آن آدمیت روز الست مانده باشد برایش، از این دنیا جز اندک لحظه هایی چیزی به یاد نمی آورد. لحظه هایی که تمام عمر رخداد آنها را به فردا امیدوار می کنیم.

۵- برای کاش ها، برای آه ها

که عمرشان را من و تو

بی سبب طولانی می کنیم

و لبخندها را جوان مرگ

همه حماقت ماست نه تقدیر!

۶- می نویسم. خواهم نوشت...

vitocorleone — Tue, 05 May 2009 02:41:13 GMT

۱. دوست داشتم به پاسداشت رضا سید حسینی چیزی بنویسم. مترجمی که قسمتی از دانسته های تاثیر گذار زندگی من، از ترجمه های اوست.

۲. انتظار دوست داشتنی است

وقتی اندازه می گیرد

اما

انتقام ...

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش

vitocorleone — Mon, 27 Apr 2009 08:57:14 GMT

هستی ام را به سیب کوچکی باختم!

vitocorleone — Thu, 16 Apr 2009 10:17:13 GMT

1. قرار شد تا یکشنبه به هم وقت بدیم، فکر کنیم و به نتیجه برسیم. قرار شد خیلی چیزا تو تصمیممون نقشی نداشته باشه. قرار شد از تصمیم همدیگه ناراحت نشیم. قرار شد با دوستامون، خانواده هامون و خدامون مشورت کنیم. قرار شد صادق باشیم، منطقی باشیم. قرار شد عصبی نشیم ، بچه نشیم. قرار شد...

2. این روزا دلم می خواد بچه باشم، برگردم به عقبا، به وقتی که بقیه بهت کمک می کردن تا تصمیم بگیری – گرچه همیشه کله شق تر از اون بودم که اجازه بدم کسی برام تصمیم بگیره - اما این روزا دلم می خواد اینقدر نگن تو خودت بزرگ شدی و می فهمی. باید خودت تصمیم بگیری. اینقدر نگن خوب؟ چی شد؟ و اینقدر نگم نمی دونم.

3. این روزا بدجوری دلم دوستامو می خواد...

vitocorleone — Sun, 05 Apr 2009 12:40:13 GMT

دلم بسیار گرفته است

نه زدلتنگی یار

نه زدوری دیار

نه ز تاریکی شب های دراز

نه ز بختی که ندارد سر ساز

تو خودت می دانی

دل من

زین همه لبخند که بر لب جاریست و به دل راه ندارد

خسته است

vitocorleone — Tue, 31 Mar 2009 13:02:52 GMT

جدایی 1

گرد نگرفته اند، که خانه تکانی کنم

خاطره ها

سبزند، سرود خوان بهارند

و تنها دلگیریشان

دوری است

بی تاب دیدارند،

خاطره ها!

جدایی 2

دیدی فاصله ها درد ما نبود

همسایه بودن هم دوای درد

یک دیوار کوتاه

یک در چوبی

تو را همسایۀ تنهایی کرد

و مرا هم

اراده کن

که فاصله کوچک است، خواستن را

بیا

خالی از غرور

که فاصله کوچک است،

خواستن را

یاد ایام

vitocorleone — Thu, 26 Mar 2009 11:22:13 GMT

خيره مي شوم دوباره تا كه باز

آن نسيم دلنواز

زورق شكسته مرا

بُگذرانَد از آسمان و ابرهاش

بگذراند از دو چشم دلفريب و موج هاش

اين همه گذر به خنده اي

زا سمان و موجهاش

زان كمان و تيرهاش

زنده مانم اي خدا بعد از اين سفر اگر

كاش آن نسيم دلنواز

بگذرد زمن تا ز سر بگيرم اين سفر

تا مگر به عاقبت رسد عمر من

در ميان

موجهاش،

در ميان تيرهاش